บทที่ 1
เผชิญหน้า
ผู้เล่าเรื่อง: Kim Soo-jin · ย่าน: Tsuruhashi
แถวทางซ้าย… ท่านใดจะเป็นผู้เริ่มครับ?
ประธานปล่อยให้ความเงียบค่อยๆ ก่อตัวขึ้น แล้วกวาดตามองไปทั่วห้อง แสงจากเทียนเก้าสิบเก้าเล่มที่เรียงเป็นวงกลมเต้นระบำอยู่บนใบหน้าของผู้คน ตรงกลางคือโคมสีน้ำเงิน มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างแผ่วเบา
ขอบคุณครับ คุณคิม ซูจิน
เธอก้มศีรษะเล็กน้อย เสียงกระซิบสองสามเสียงเงียบลง เธอก้าวออกมาหนึ่งก้าว จนถึงเทียนของตน
เป็นเกียรติแก่พวกเราที่คุณจะเปิดค่ำคืนนี้ครับ
ทุกท่านคงรู้จักไม้คายะนี้ดี และเสียงกระทบทึบๆ ตอนวางหมากลงไป
ที่บ้านพ่อแม่ฉัน เสียงไม่เหมือนกันเลยค่ะ พ่อกับแม่เล่นจังกีกันในห้องหลังร้าน บนด้านหลังของกระดานโกะ แบบที่พับได้ ตัวหมากใหญ่ เป็นรูปแปดเหลี่ยม ตัวแม่ทัพใหญ่ที่สุด ใหญ่เต็มฝ่ามือฉันเลย พ่อตบหมากลงแรงจนลูกค้าต้องหันมามอง
ที่นั่นแหละที่ฉันหัดนับตาเดิน และหัดสละทหารของตัวเอง
เวลาแม่ทัพทั้งสองมาเผชิญหน้ากัน โดยไม่มีอะไรขวางอยู่ตรงกลาง พ่อจะตะโกนว่า “บิกจัง!” แล้วเกมก็หยุดลงตรงนั้น
ตอนเด็กๆ ฉันไม่เข้าใจกติกาข้อนี้
จากนั้นฉันก็หันมาเล่นหมากราชา สามสิบปีแล้วค่ะ
แต่รู้ไหมคะ นิ้วของฉันยังค้างอยู่ที่สึรุฮาชิ จนทุกวันนี้มันก็ยังไม่ยอมวางราชาของฉันให้เผชิญหน้ากับราชาของอีกฝ่าย บนแนวตั้งที่ว่างเปล่า มันไร้สาระ ฉันรู้ค่ะ
เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว ในเกมจัดอันดับ คนที่ทำแบบนั้นคือคู่ต่อสู้ของฉัน เป็นครั้งแรก
ฉันตะโกนออกมา
ความเงียบครู่หนึ่ง
คู่ต่อสู้ของฉันยอมรับการเสมอ